அனுபவம் அங்கம். 15

( ங்கு காணும் படங்கள் றிக்சா வண்டி, பேருந்து, பினாங் – கோலாலம்பூர் பயணப் பாதையைப் பார்க்கிறீர்கள், தூரத்தில் பினாங் மலை தெரிகிறது. படத்தில்,)
 

வாடகை வண்டிகள் (றிக்ஷா சைக்கிள்கள்) ஓடியது. இனி அங்கு நிற்பது ஆபத்து என உணர்ந்த போது ஒரு வாடகை வண்டியைப் பேரம் பேசி அமர்ந்தோம். மழை ‘சோ’ வெனப் பொழிந்தது.  நாம் நனையாதிருக்க றப்பர் துணியை தன் வண்டி மீது கூடாரம் போல் விரித்தான், சாரதியான வயதான வறிய கிழவன். எம்மை வைத்து ஓட்ட அவன் உடம்பில் சக்தி இருக்கா! சாப்பிட்டிருப்பானா! என்ற எண்ணம் என்னுள் இழைந்தது, அவன் தோற்றம் பார்த்து. அல்லது நாம் கொடுக்கும் பணத்தில் தான் அவன் வீட்டு அடுப்பு அன்று எரியுமா என்ற எண்ணங்களும் மனதை வாட்டியது.  ‘ இந்த சவாரியை என்னால் ரசிக்க முடியவில்லையே ‘  என்று கணவரிடமும் டனிஸ் மொழியில் கூறினேன். அங்கு தான் எல்லோருக்கும் தமிழும், ஆங்கிலமும் புரிந்துவிடுமே!
 

வாடிவீட்டுக்கு வந்ததும் வரவேற்பு இடத்தில் பணத்தினை மாற்ற என் கணவர் உள்ளே செல்ல, அவனும் உள்ளே பின் தொடர்ந்தான். நான் இதை சிறிதும் எதிர் பார்க்கவில்லை. அவன் வெளியே என்னுடன் காத்திருப்பான் என்று நினைத்தேன். இனி என்ன செய்வதென நானும் உள்ளே அவனைப் பின் தொடர்ந்தேன்.  என் கணவர் வரச் சிறிது தாமதமானது. இந்த இடைப்பட்ட நேரம் ஒரு தர்மசங்கடமான நேரமாக இருந்தது. சாரதியின் வறிய கோலமும், கந்தல் துணி ஆடையும், அலங்கார விளக்கும், ராசமாளிகை போன்ற ஆடம்பர வாடிவீடும் கொஞ்சமுமே பொருந்தவில்லை. உள்ளே இருந்த ஒருசிலர் எம்மை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்தனர். இது என்ன இவன்! கொஞ்சமும் பொறுமையின்றிப் பர பரவென உள்ளே வந்து இப்படிச் சங்கடமான நிலையை உருவாக்கி விட்டானே, எம் மானத்தை வாங்குகிறானே என்று இருந்தாலும், வழியில் வரும் போது நாம் எமக்குள் பேசியபடி அவனது ஏழ்மையால், அவனுக்குக் கூடுதலான பணத்தைக் கொடுத்து அனுப்பி வைத்தோம். அவன் எத்தனை பேரிடம் பெரிய மனுசத் தோரணையில் ஏமாந்தானோ யார் கண்டது!
 

20ம் திகதி கார்த்திகை இப்படி அமைய, 21ம் திகதி காலையில் எழுந்து எமது காலைக் கடமைகள் முடிய வரவேற்பினரின் உதவியில் ஒரு வாடகை வண்டி அமைத்து கோலாலம்பூர் செல்லும் பேருந்து நிலையம் அடைந்தோம். பினாங் வரும் போது நன்கு  நித்திரை கொண்ட என் கணவர் இந்தப் பயணத்தில் சுற்றுப் புறக் காட்சிகளை வெகுவாக ரசித்தபடி அனுபவித்தார். இதற்காகவே முன்புற இருக்கைகளை விசேடமாகக் கேட்டுப் பெற்று அமர்ந்திருந்தோம். நீண்ட தூரப் பேருந்துச் சாரதிகளின் ஓய்வுக்காக விசேட பஸ் தரிப்பு இடங்கள் உண்டு.
 

ப்படியான இடங்களில் சுற்றுலாப் பயணிகளுக்காக விசேட கடைகள் இருந்தன. இதில் இங்கு கிடைக்காத கைவேலைப் பொருட்கள் விற்பனை செய்தனர். வெப்பப் விரதேச பழவகைகள் வித விதமாக தோல்கள் சீவித் துண்டு துண்டாக விற்பனை செய்தனர். நாம் காலைத் தேனீர் கூட அருந்தாது பயணத்தை ஆரம்பித்தோம்.  ஆசை தீர காலையுணவாக பழவகைகள் தெரிவு செய்து உறையில் போட்டு வந்து பேருந்தில் இருந்து சுவைத்தபடி பயணித்தோம். கொய்யாப்பழம், மாம்பழம், பப்பாளிப்பழம் எனப் பல வகையான பழங்கள், சிற்றுண்டிகள் என சுவைத்தோம்.

நாம் இப்போது சிறிது பின் நோக்கிச் செல்வோம். பினாங் தீவிலிருந்து பிரதான தீபகற்பம் மலேசியாவை நோக்கி வரும் கடற் பாலத்தில் பேருந்தில் வரும் போது, அது மனம் மயக்கும் காட்சியாக, கண்பறிக்கும் காட்சியாக, பாம்பு போல நீளும் பாலமும், இருபுறமும் தூரத்துக் காட்சிகள் நாம் பார்க்காத பினாங்கின் மறுபுறத்து வான்தொடும் உயர்கட்டிடங்களும், பினாங் மலையும் மிகமிக அற்புதமாகத் தெரிந்தன.
 

நாம் இப்பாலத்தினூடாக பினாங் தீவிற்கு வரும் போது மிக அதிகாலையென்பதால் தெளிவு குறைவாக இருந்தது. தூரத்துக் காட்சி ரசிக்க முடியாது இருந்தது. இப்போது மிக அழகாகத் தெரிந்தது. பிரதான தீவு பட்டாவேத் நகரக் காட்சிகளும் அற்புதமாகத் தெரிந்தது குறிப்பிடக்கூடிய காட்சிகளாக இருந்தது.
 

வேதா. இலங்காதிலகம்.
ஓகஸ், டென்மார்க்.
7-6-2003

—————–மிகுதியை அங்கம் 16ல் பார்ப்போம்.————————

 

 

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: