7. பயிற்சி உலா 1 (சிறுவர் இலக்கியம்.)

 

 

பயிற்சி உலா – சிறுவர் இலக்கியம் 1.

 

வெளியே வெய்யில், மூன்றிலிருந்து ஆறு வயதுப் பிள்ளைகள் கும்மாளம் அடித்து விளையாடுகிறார்கள். அவர்களை மேற்பார்வை பார்த்தபடி பெரியவராய் நான் மட்டும் வெளியே தனிய.
 

இந்த உலகில் நாமும் உலா வரவேண்டும், பக்கத்து அறைப் பெரிய பிள்ளைகள் போல நாமும்  விளையாட வேண்டும் என்ற உணர்வில், இறக்கையின் உள்ளேயிருந்து தலை நீட்டிக் குஞ்சுகள் வெளியே பார்ப்பது போல 3 வயது டானியலும் முஸ்தபாவும் பூஜ்யத்திலிருந்து  மூன்று வயதுப் பகுதிக் குழந்தைகள் அறையிலிருந்து மெல்ல மெல்லத் தயங்கியபடியே தங்கள் பக்கத்தால் வெளியே வந்தனர்.
 

இந்த வெளி உலகத்தில் அவர்களும் தனியே உலா வந்து உலகைச் சமாளிக்க வேண்டுமே! அவர்கள் தமது சிறு படலையைத் திறக்காமல் வெளியே வரும் ஆவலில் குட்டி போட்ட பூனை போல படலைக்கு உள்ளேயே வளைய வந்தது தெரிந்தது. ஆயினும் அவர்கள் வெளியே வருவதற்குரிய ஆடை போட்டிருப்பதும் தெரிந்தது. நான் நிற்பது தெரிந்தே அவர்களது அறைப் பெரியவர்கள் அவர்களை வெளியே வர அனுமதித்துள்ளதும் புரிந்தது.

அக் குழந்தைகளுக்கு ஒரு அங்கீகாரம் தேவைப்பட்டது. எம்மோடு இணைய ஒரு அனுமதி தேவை என்பது அவர்கள் தயக்கத்தில் தெரிந்தது. அதைப்பரிந்து கொண்ட நான் ‘ஹாய்! டானியல்! ஹாய்! முஸ்தபா! வெளியே விளையாடப் போகிறீர்களா? ..’ என்று வார்த்தையால் அவர்களை அணைத்து, வாங்களேன்…..விளையாடுவோம் என்று நன்கு சிரித்தபடி அழைத்தேன். அவ்வளவு தான் முகத்தின் தயக்கம் முழுதுமாய் மாற, என் ஏற்றுக் கொள்ளலின் மகிழ்வில்  ஓடி வந்து இணைந்து ஒவ்வொரு விளையாட்டிலும் பத்துப் பத்து நிமிடங்கள் முயற்சித்தனர். இப்போது நான் பார்த்தும் பார்க்காதது போல, ஆனாலும் அவர்களை மறைவாகக் கண்காணித்தபடி நின்றேன்.

அவர்கள் தமக்குள் பேசிச் சிரித்தபடி பாய்ந்து ஓடி விளையாடி அனுபவித்தனர். தமக்குத் துணையாக ஒரு பெரியவர் தயார் நிலையில் இப்போது உள்ளார் எனும் பாதுகாப்பு உணர்வு அது. முழு இடமும் தமக்குச் சொந்தம் போல இயல்பாக மகிழ்ந்து விளையாடினார்கள்.

குழந்தைகளுடன் ஒரு புன்முறுவல், ஒரு வார்த்தையின் அணைப்பு, ஒரு நெருக்கம் மிக அன்னியோன்னியத்தைத் தந்திடும். நிறைந்த மனோபலத்தை இது அவர்களுக்கும் தந்திடும்.
இந்தத் தொல்லை மிகுந்த வெளி உலகில் அவர்கள் தனியே தம்மைச் சமாளிக்க வரும் உலா, ஒரு பரிசோதனை இது.  3வயது தான் இவர்களுக்கு. ஒரு பெரிய மனிதர்களின் ஆசாபாசத்துடன் மலர்ந்த தளிர்கள்.

5, 6 வயது வலியவன் இவர்கள் விளையாட்டைத் தடுப்பான். விளையாடும் பொருளைப் பிடுங்குவான். போகும் போது வேணுமென்றே இடிப்பார்கள். நல்ல சந்தர்ப்பங்களைத் தட்டி விடுவார்கள். தட்டி விட்டு  ஒரு வார்த்தையும் பேசாது, மன்னிப்பும் கேட்காது விலகித் தம் காரியம் பார்ப்பார்கள். இவைகளைக் கவனித்துச் சரியானபடி இயங்கப் பண்ணலே  எமது கடமை. இந்த உலகத்துத் தொல்லை பெரியவர்களுக்கு மட்டுமல்ல,

வலியவன்  மெலியவனை வருத்துதல், அழுத்துதல் சிறு உலகத்திலும் உண்டு. இதில் தான் டானியலும், முஸ்தபாவும் யோசித்து யோசித்து  இறங்குகிறார்கள் என்பது உங்களுக்குப் புரிகிறதா?

பெரியவர்கள் கண்காணிப்பில் சிறுவர்களைத் தனியே இயங்கப் பண்ணலே சிறந்த வழியாகும்.

தேவையற்று நாம் மூக்கு நுழைப்பது அவர்களைப் பலவீனப் படுத்தும். தன் காலில் நிற்கும் தகுதியைத் தொலைக்கும்.

—-தொடரும்—

 

ஆக்கம் வேதா. இலங்காதிலகம்.
ஓகுஸ், டென்மார்க்.
27-5-2007.

 

                                 

2 பின்னூட்டங்கள் (+add yours?)

  1. kowsy
    செப் 13, 2014 @ 06:52:12

    உண்மைதான் வழிப்படுத்தாலே உண்மையான வழி மூக்கை நுழைப்பதல்ல. நமது தலையீட்டால் அவர்கள் சுயமுயற்ச்சியை எடுப்பதற்குத் தவறி விடுவார்கள்

    மறுமொழி

  2. கோவை கவி
    நவ் 01, 2014 @ 18:01:55

    You, Prema Rajaratnam, Bknagini Karuppasamy and 2 others like this.

    Vetha Langathilakam:-
    Mikka nanry gowry.
    September 15 at 4:38pm ·

    மறுமொழி

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: