8. பயிற்சி உலா 2 (சிறுவர் இலக்கியம்.)

 

(படத்தில் நான் (பெட்டகோ)சிறுவருடன்.)

*

 

யிற்சி உலா. –  சிறுவர் இலக்கியம் 2.

 

இது ஒரு மேடு பள்ளமான விளையாட்டிடம். மிக அழகான படிகளோடு எல்லா இடத்தையும் பாவிக்கும் முறையில் அமைக்கப் பட்டுள்ளது. மேலே மணல் விளையாட்டு, மிதி வண்டி ஓடல் போன்றவையில் அலுப்படைந்த டானியலும், முஸ்தபாவும் மரக்குத்திப் படிகளில் இறங்கிக் கீழே போய்விட்டனர். இவர்களது உடல் இயக்க சக்தி மிக அருமையாக வளர்ந்து, நரம்பு, எலும்பு யாவும் நன்கு இயங்குவது இதிலிருந்து தெரிகிறது.
 

தொட்டில் பிள்ளைகள் (3 வயதிற்குக் கீழானவர்கள்) அந்த மரக்குத்தியில் இறங்கக் கூட பெரியவர்கள் உதவி தேவை.
இவர்கள் போனதற்கென்ன, நான்கு அடி நடந்து, தயங்கித் தயங்கிப் பள்ளத்திலிருந்து என்னைப் பார்த்தனர். அதன் கருத்து, நாம் அங்கே போய் விளையாடப் போகிறோம், நீ என்ன சொல்கிறாய், போகட்டுமா, என்பது தான். தொட்டில் பிள்ளைகள் ஒரு பெரியவரோடு தான் அங்கு போக முடியும். அப்படி அவர்கள் பெரியவரை மீறிப் போனாலும், பெரியவர்கள் பின்னாலே போய்விடுவார்கள். தனியே போக விடமாட்டார்கள். (இங்கு குறிப்பிட வேண்டும், நான் எப்போதும் 3க்கு மேற்பட்ட வயதுடையவர்களோடும், 3ம் வகுப்பு வரையுமான பிள்ளைகளோடு தான் வேலை செய்கிறேன்.)

கீழே 4, 5 அடி உயரத்தில் ஒரு செயற்கை மணல் மேடு உள்ளது. அதில் பெரிய பிள்ளைகள் தான் ஏறிக் குதிப்பார்கள். ஒரு பகுதி சாய்வாக யாவரும் ஏறும் விதத்திலும், மறு பகுதி செங்குத்துச் சாய்வாகவும், மூன்றாவது பகுதி செங்குத்தாக ஆனால் அதில் சுலபமாக ஏறி இறங்கக் கயிறும் கட்டப்பட்டுள்ளது. கயிறு பிடித்து ஏறி இறங்க முடிந்தவர்கள் மரக் குத்திகளிலும் ஏறி மேலே போகும் வசதியும் உண்டு. நிதானம் (பலன்ஸ்) அற்றவர் கயிறைப் பிடித்துக் கொண்டும், மரக்குத்தியில் ஏறி மேலே போக முடியும்.

ஆக, அது ஒரு சிறுவர் சாகச விளையாட்டு இடம். இங்கு தான் இவர்கள் விளையாட ஆசைப்பட்டனர். ‘ அங்கே போய் விளையாடப் போகிறீர்களா? ‘ என்றேன்.  ஆமாம் என்று தலையாட்டினார்கள் ‘ சரி போய் விளையாடுங்கள்! நான் உங்கள் மீது கண் வைத்தபடி இருக்கிறேன், பயமின்றி விளையாடுங்கள்’ என்றேன். அனுமதி கிடைத்த மகிழ்வில் குடு குடுவென மேட்டுப் பகுதியை நோக்கி ஓடினார்கள்

இப்போது நானும் இவர்களைத் துல்லியமாகப் பார்க்கக் கூடியதாகப் பல்கனி போன்று, அரச குடும்பத்தினர் நின்று கையசைப்பது போன்று ஒரு மரக் கொட்டில் மாடத்தின் ஓரமாகச் சென்று வசதியாக நின்று கொண்டேன். அதே நேரம் என் காதும் கவனமும் என் பின்னால் விளையாடும் மற்றப் பிள்ளைகளின் மீதும் இருந்தது. எங்கு அழுகைச் சத்தம் , அலறல் கேட்குமோ, அங்கு நான் உடன் பிரசன்னமாவேன். முடியாவிடில் இன்னொருவரை உதவிக்கு அழைப்பேன், அது வேறு விடயம்.

நீண்ட சாய்வான பகுதியால் தான் டானியலும், முஸ்தபாவும் ஏறுவார்கள் என்று நான் எதிர்பார்த்தேன். அவர்களோ  செங்குத்தான சாய்வான பகுதியால் முயற்சித்தனர். டானியல் விறுவிறென மேலே ஏறிவிட்டான். அவனோடு சோடியாக ஏறிய முஸ்தபா சறுக்கிச் சறுக்கி, உருண்டு உருண்டு விழுந்தான். நான் எனது இடத்தில் நின்று வாய்விட்டுச் சிரித்து விட்டேன். அவனால் ஏற முடியாமலேயே போய்விடுமோ, போய் உதவி கொடுக்க வேண்டுமோ என்றும் எண்ணினேன்.

டானியல் டெனிஸ் பையன், மேலிருந்து  முஸ்தபாவை வரும்படி அழைப்பது தெரிகிறது. இருவரும் ஒரே வயதாயினும் முஸ்தபாவால் முடியவில்லை, டானியலால் முடிகிறதே

ஏன்?…… ஏன்?…….

ஆமாம் மிகவும் எளிமையான காரணம் தான். மிக மடைத்தனமான காரணமும் கூட.
சாப்பாட்டையும் ஊட்டி, சட்டையையும் மாட்டி, சப்பாத்து நாடாவையும் கூட பெற்றவரே கட்டிக் கட்டி முஸ்தபாவின் தன்னம்பிக்கையை நொறுக்கி விட்டனர்.

தன்னம்பிக்கையிருந்தால் நிச்சயமாக அவன் டானியல் போலத் தடதடவெனச் செங்குத்துச் சாய்வில் தானாக ஏறியிருப்பான்.

இந்த இருவரில் டானியல் தான் தலைவனாக இருக்கிறான். நிர்வகிக்கிறான்.

இவை சாதாரண சிறு விடயங்கள் தான். இது பிள்ளைகளை எப்படிப் பாதிக்கிறது தெரிகிறதா?

பெரியவரின் மூக்கு நுழைப்பு    இது பாசமாம்.

ஆக்கம் வேதா. இலங்காதிலகம்.
ஓகுஸ், டென்மார்க்.
3-6-2007.

******************************

 

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: