9. பயிற்சி உலா – சிறுவர் இலக்கியம. 3. (இறுதியங்கம்.)

 

 

யிற்சி உலா – சிறுவர் இலக்கியம. 3. (இறுதியங்கம்.)

 

நான் பார்க்காத நேரத்தில் முஸ்தபாவும் மணல் மேட்டில் ஏறிவிட்டான் டானியலால் எவ்வகையிலும் முஸ்தபாவிற்கு உதவி செய்ய முடியாது. அவன் சிறுவன். முஸ்தபாவும்  விடா முயற்சி கொண்டவன். அவன் பல தடவை முயற்சித்து மேலே ஏறியிருப்பான்.

 

இருவரும் மணல் மேட்டில் நீளவாக்கில் ஓடியும், அதில் இருந்த சிறு மரங்களைக் கட்டிப் பிடித்தும் விளையாடினார்கள். அது அலுத்ததும் டானியல் ஓடி வந்து மேட்டின் உச்சியில் நின்று கயிற்றைப் பிடித்தபடி என்னைப் பார்த்தான். அதைப் பிடித்தபடி கீழே இறங்க நெஞ்சுத் துணிவு வரவில்லை அவனுக்கு. ஒரு உந்துதல் தேவைப்பட்டது. அந்தப் பார்வை அதைத்தான் எனக்குக் கூறியது.

 

என்ன பிள்ளைக்கு முடியவில்லையா? இறங்க வேணுமா? நான் வந்து பிடிக்கட்டுமா? என்ற அர்த்தமற்ற கேள்விகள் இங்கு ஊக்கம் தராது. நான் நின்ற இடத்தை விட்டு நகராது ‘ டானியல்! ஞாபகம் வைத்திரு! நான் உன் மீது தான் கண்ணாக உள்ளேன்.’…..என்றேன். என்னை அன்புடன் கனிவாகப் பார்த்து, சரி என்ற வகையில் தலையாட்டினான். கயிற்றைப் பிடித்தான் மளமளவெனக் கீழே இறங்கினான். நான் இரு கைகளையும் தட்டி ‘ கெட்டிக்காரன்! உன்னால் முடியும்’.. என்று உற்சாகமாகச் சத்தமாகக் கூறினேன். அவன் சிரித்து மகிழ்ந்தபடி பல தடவை கயிற்றைப் பிடித்து ஏறி இறங்கினான்.

முஸ்தபாவும் கயிற்றைப் பிடிப்பது , விடுவது என்று முயற்சித்தபடி இருந்தான். டானியலின் முன்னெடுப்புத் தான் முஸ்தபாவுக்கு இங்கு ஊக்குவிப்பாக இருந்தது. முஸ்தபாவும் பின்னர் வெற்றி கண்டான். தொடர்ந்த என் கைதட்டலும் ‘நீங்கள் எவ்வளவு கெட்டிக் காரர்கள்!’  என்ற என் புகழ்ச்சியும் இருவருக்கும் கிடைத்தபடியே இருந்தது.

அடுத்து டானியல் கயிற்றைப் பிடித்தபடி மரக் குத்தியில் ஏறினான். என் நெஞ்சு நடுங்கியது. இவன் கீழே விழுந்தால் பிஞ்சுத் தலை மரக்கட்டையோடு அடிபட்டால்,…. அதை விட இது பெரிய பிள்ளைகள் விளையாடும் இடம், அவனால் முடியுமா என்று இப்படிப் பலவாறாக என் எண்ணம் ஓடியது….. என் எண்ணம் ஓடியபடி இருந்தது.

டானியலோ மளமளவெனக் கயிற்றைப் பிடித்தபடி சர்வ சாதாரணமாகக் குற்றிகளின் மீது நடந்தான். வெற்றி கண்டு விட்டான். கரகோசம் பாராட்டுடன் பெருமையாக நிமிர்ந்து விளையாடினான். பல தடவை முயற்சித்தான். இது டானியலின் முதல் முயற்சி.

அவனது திறமை,…. சாகசத்தை, அவனது அறைப் பெரியவர்களிடம் அறிவித்தேன். ‘ஆகா! அப்படியா! அவன் முன்பு அப்படி விளையாடவில்லை. இப்போதெல்லாம் புதிது புதிதாக   அவன் ஆராய்ச்சிகள் செய்கிறான்’ என்று மகிழ்ந்தனர். இனி அவன் விரைவில் பெரிய பிள்ளைகள் பிரிவிற்கு வந்து விடுவான்.

இப்போதெல்லாம் நானும் டானியல், முஸ்தபாவும் நல்ல சிநேகிதர்கள். வித்தியாச வேலை நேரங்களில் நான் உள்ளே போகும் போது அவர்கள் வெளியே ஏதாவது விளையாடியவாறு  நிற்பார்கள். கண்டவுடன் ‘ உன்னைக் கட்டி அணைக்கட்டுமா?’…என்பேன்…. புன்னகையோடு தலையாட்டுவார்கள் சம்மதிப்பதாக. இறுக அணைத்து சில கணப்பொழுது மகிழ்வேன்   அவர்களோடு.   எனக்கும் இது திருப்தியான மகிழ்வுக் கணங்கள் தான்.

முஸ்தபாவின் பெற்றோர் மாலையில் வந்து அவனைக் கூட்டிப்   போகும் போது, அவனைப் பச்சைக் குழந்தையைப் போல் தூக்கிப் போவதைச் சிலவேளைகளில் நான் காண்பதுண்டு.   உள்ளுரக் கோபம் வந்தாலும், உலகைத் திருத்த முடியுமாவென்றும் எண்ணுவதுண்டு.

திருடனாகப் பார்த்துத் திருந்தி, திருட்டை ஒளிக்கும் நிலை தான் குழந்தை வளர்ப்பும் என்பது உள்ளங்கை நெல்லிக் கனியே!

                    

  முற்றும்.

(படம் – ஒரு மழை நேரம், றப்பர் பாதணி, மழை மேலாடையுடன் என் பின்னால் ஒரு பிள்ளையை வைத்து குழந்தையாக நானும்  சைக்கிள் ஓட்டினேன். தலைவியை இது கவர எங்களை –  தன் கமராவுக்குள் அடக்கினார்.)

 

ஆக்கம் வேதா. இலங்காதிலகம்.

ஓகுஸ், டென்மார்க்.

10-6-2007.

Advertisements

2 பின்னூட்டங்கள் (+add yours?)

  1. ரெவெரி
    ஜன 12, 2012 @ 13:44:23

    முற்றும்? இவ்வளவு விரைவில்…தொடர்ந்து இது போல் எழுதுங்களேன்…புகைப்படம் நேற்று எடுத்தது தானே…?

    மறுமொழி

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: