தொலைத்தவை எத்தனையோ!.. 12.

தொலைத்தவை எத்தனையோ!.. 12.

 

 

எதை எழுதலாம் என எண்ணும் போது அங்கம் 11ல் தென்னம் பாளை பற்றி எழுத நேர்ந்தது. இதோடு தொடரலாம் என்று எண்ணுகிறேன்.

முன்பு அப்பாவிடம் நிறைய காணிகள் இருந்தது. ஊரில் நிலப் பிரபு என்றும் கூறினார்கள்.

அப்பா காலமாகிப் (23-12-2006) பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது. அன்று நாமிருந்த வளவு அத்தோடு களுவடி என்னும் வளவிலிருந்தும் தென்னோலைகள் நிறையச் சேரும். ( படம்)

paalai.keeral.jpg-oo

வீச முடியுமா!.
அம்மா அப்பாவிடம் கேட்பா  ” ஓலை கிழித்து தண்ணீர் தெளிக்கிறீர்களா  ”  என்று.

எல்லாம் சேர்த்து இப்படியான கத்தியால்

kaththy.
முழு ஓலையின் நடு முதுகுத்தண்டால் ஓலையை இரண்டாகப் பிரித்து, தலையையும் வாலையும் சிறிது துண்டித்துக் கொள்வார் இப்படியாக. (படம்)

oolai-2

10406577_428820247316563_7765116377340874208_n
இதில் நுனிப் பக்கத் துண்டை நாங்கள் தம்பி தங்கைகள் சேகரித்து அதை அப்பா போலக் கிழித்துக் குட்டியாகக் கிடுகு பின்னுவோம் அது வேறு கதை.
பாதி பாதி ஒலைகளை புறப்பக்கமாக (தண்ணீர் தெளிக்கும் போது தண்ணீர் ஓலையுள் நின்று ஓலையை நன்கு ஈரமாக்கும்) ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக அடுக்கி ஒரு மாலை நேரம் கிணற்றிலிருந்து அப்பா வாளியில் தண்ணீர் கொண்டு வந்து தெளிப்பார். அடுத்த நாள் காலையுணவு முடிய 10து மணியளவில் ஈர ஓலைகளால் கிடுகு பின்னுவா அம்மா. (படம்)

IMG_7546

நாங்களும் பின்னிக் கொடுப்போம்.
அதில் ஒரு அருவருப்பு என்ன வென்றால் ஈர ஓலைக்குள்

anndhu

நத்தை, புழு எல்லாம் இருக்கும். அதற்காகவே அம்மாவிடம் பின்ன மாட்டோம் என்றும் மறுப்போம். பிறகும் அம்மா பாவம் என்று உதவி செய்வோம்.
பின்னி முடிய 2 -3 நாட்கள் இப்படி

36377_1

விரித்துக் காய விடுவோம். நன்கு காய்ந்ததும் கொட்டிலினுள் ஒன்றன் மேல் ஒன்றாய்

36377_2

அடுக்கி வைக்கப்படும்.
கீழே தரையில் கறையான் ஏறாமல் பெரிய கற்கள் தடிகள் வைத்துச் சாம்பல் தூவி அதன் மேலேயே அடுக்கப்படும். உறவினர், தெரிந்தவர், எமது தேவைக்கு இவை பாவனையாகும். சில வேளை பணத்திற்கும் கொடுப்பதுண்டு.
குட்டி நுனி ஓலைத் துண்டுகளை நாம் தம்பி தங்கைகள் சிறு கிடுகாகப் பின்னி சிறு வீடு கட்டித் திண்ணை அல்லது குந்து, களி மண்ணில் வைத்துக் கூரை போடுவோம்.

eda78c90-961d-422e-a866-a8c42e11af0c

பின்பு சின்னக் குந்தைச் சாணம் கொண்டு மெழுகுவோம்.  சிறு விளையாட்டு வீட்டினுள் தரையும் மெழுகப் படும். இவை தம்பி தங்கைகளுடன் சேர்ந்து கூட்டாகவே நடக்கும்.

ஐந்து நாட்கள் பாடசாலை. சில சனி ஞாயிறில் களுவடி வளவில் தேங்காய் பிடுங்குவது நடக்கும். முதலில் அப்பாவும் நாங்களும் போவோம். கள்ளு மரத்தில் கள் இறக்க வருபவர் தேங்காய் பிடுங்கித் தருவார்.

coconutharvest

அவருக்கு 3 மரத்திற்கு 2 தேங்காய் வீதம் கூலி கொடுக்கப் படும். பகல் போல பக்கத்து வீட்டார் வண்டி கொண்டு வருவார்.

oo

வந்து ஒரே தடலையாக எல்லாத் தேங்காய்களும் வீட்டிற்கு கொண்டு வந்து தருவார். அப்பா போய் விடுவார். நான் பொறுப்பாக நின்று வண்டிலுடன் வீடு செல்வேன். பின்னால் வண்டிலைப் பிடித்து நடப்பது ஜாலி தான். மாடு இல்லாமல் பக்கத்து வீட்டக்காரர் கையாலேயே வண்டியை இழுத்துச் செல்வார்.

மிகுதியை அடுத்த அங்கத்தில் தொடருவேன்.

வேதா. இலங்காதிலகம்.
டென்மார்க்.
ஐப்பசி 2015.

 

stock-photo-difference-of-coconut-tree-isolated-on-white-219257599

தொலைத்தவை எத்தனையோ!.. (11)

untitled   11

அப்பொழுது நான் சிறுபிள்ளை பெரியப்பா எமது வீட்டிற்கு வந்த போது சொன்னார் பின்னேரம் எல்லாரும் வாங்கோ தேவாரம் படிக்க வேண்டும் என்று. அன்றிலிருந்து மாலை ஐந்து மணி போல முகம் கழுவி விட்டு நாமும் சகோதரர்களும். பெரியப்பா வீடு போய் அவர்கள் பிள்ளைகள் நாங்களுமாகத் தேவாரம் படிப்போம் திருவாசகமும் கூட. இப்படிப் படித்தது இன்றும் நினைவில் உள்ளது. 

577310_10150771712893950_2107453511_n

(பெரியப்பா – பெரியம்மா  அமரர்கள் முன்னாள் கோப்பாய் இறப்பு பிறப்பு விவாக பதிவுகாரர். இன்று மகள் யேககேஸ்வரி.)

நாம் இங்கு டென்மார்க்கில் முன்பு கூட்டுப் பிரார்த்தனை செய்த போது திருவாசகம் பாட எல்லோரும் புத்தகம் வைத்துப் பாடினார்கள். நான் மனதால் நினைத்துப் பாடினேன். வீடு வர என் கணவர் ‘ கேட்டார் எப்படியப்பா நினைவிருத்திப் பாடினாய!  என்று. ‘ எல்லாம் பெரியப்பாவின் நற் செயல். இன்றும் நினைவிருக்கு’! என்றேன்.
பாடசாலையில் ஏதாவது பரீட்சை என்றால் பெரியப்பா வீட்டுப் படியேறியதும்

ஒரு தேங்காயைக் கையில் தந்து    

coconut

‘ போகும் பொழுது முத்துமாரிக்குத் தேங்காய் உடைத்திட்டுப் போ!’ என்பார் பரீட்சை நன்றாக எழுத.

208980_130759123731912_703948728_n

(இது புதுப்பித்த கோயில். அன்று ஒரு சிறு கட்டிடமாக இருந்தது.)
அவர்கள் வீட்டிற்குப் போய் அக்கா சகோதரங்கள் சேர்ந்து தான் நாவலர் பாடசாலைக்குச் செல்வோம். பாடசாலை நடந்து போகும் தூரம் தான்.

imagesCAJI2JCO     Kajenthini_1  10273223_484016721739482_8149647559071011188_o

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMER

அக் காலத்தில் சித்திரைப் புது வருடம் வருகிறது என்றால் ஒரே ஆரவாரம். அப்பா வெளியே துப்பரவு செய்ய ஆரம்பிப்பார். வாசலில் மாவிலை புதிதாக மாற்றுவார்.

MamidiToranamEC

அம்மா எமக்குப் புது ஆடைக்குத் துணிகள் எடுத்துத் தைப்பிக்கும் வேலைகளில் இறங்குவார்கள்.

சிப்பிப் பலகாரம் நீண்ட நாட்களிருக்குமாதலால் அது இருக்கும். 

murukuuralnSitpy2

சிப்பி என்றால் மாவுருண்டையை உருட்டி உதவுவது. வாழைத் தண்டைப்  பிளந்து அதன் பிளவுகளில் உருண்டையை வைத்துக் குழித்து உருட்டுவோம். நல்ல கட்டம் கட்டமான மாதிரியில் மாவுருண்டை கீழே விழும், சோகி போல.

sl2829

சோகி போல என்றது பார்வைக்கு இப்படியிருக்கும். உருண்டையாக உருட்டியதை கீறிய வாழைத்தண்டின் பின்புறத்தில் வைத்து உருண்டை மேலே ஒரு விரலால் குழியாக்கி அப்படியே கீழே பெட்டியுள் உருட்டி விட வேண்டு. அது இப்படி சோழி போன்ற உருவில் வரும்

வேறும் வசதி போல பலகாரங்கள் இருக்கும்,

DC121116172234ambode-step-3download (2)

ஓரு மாதமும் ஆட்கள் புதிதாக வருவதும் (உறவு புதுப்பிப்பது போல) அம்மா அப்பா போவதுமாக இருப்பார்கள். ஓரு மாதமும் வெற்றிலைத் தட்டத்தில்

Areca-Betel_PlateDSC3543-blog

புது வெற்றிலை பாக்குச் சீவல்கள் சுண்ணாம்பு என்று எப்போதும் இருக்கும்

இங்கு தான் பாக்குவெட்டி பாவிப்போம். சாதாரண நேரத்தில் எம் வீட்டில் யாரும் வெற்றிலை உண்ணும் பழக்கமில்லை.

image-19ciseaux
இந்த பாக்குவெட்டியில் பாக்கு வெட்டுதலே ஒரு கலை. மற்றவர்கள் எளிதாகப் பாக்குச் சீவும் போது அதைச் சரியாக வெட்டிப் பழக வேண்டுமென்று மனதில் நல்ல உந்துதல் உருவானது. நல்ல ஞாபகம் மேசன் சவரிமுத்து அழகாக வெட்டுவார் வாயில் வெற்றிலையைக் குதப்பியபடி. (அவர் ஐமீன்தார் மீசை வைத்திருந்தார்.)
சும்மா இருக்கும் வேளையில் எப்படிப் பாக்கை சீவுவது என்று முயற்சித்து வெற்றி கண்டதுண்டு.
நாங்கள் புது வருடத்தன்றே குளித்து புத்தாடை அணிந்து முற்றத்தில் பொங்கலிட்டு

pongal-105

(ஆம் 3 கல்வைத்தே பொங்குவது) புக்கை சாப்பிட்டு எல்லா உறவு வீடுகளிற்கும் சென்று ( அதாவது எமது புது ஆடையைக் காட்டத் தான் – சிறு வயதில் வேறு என்ன எண்ணமுண்டு! இது தவிர!).
புது வருடத்திற்கு நல்ல நேரம் பார்த்து கைவிசேசம் வாங்குவது என்று முதன் முதலில் பணம் தொடுவார்கள்.

11147021_459345077552872_3310352264142706470_n

( அது வரை பிடிவாதமாக பணத்தைக் கையால் தொடாமல் இருப்பார்கள்) அதாவது ராசியான நல்லவரிடம் பணம் கொடுத்து வாங்குவார்கள். அப்படியானால் வருடம் முழுவதும் நல்ல பணம் பெருகும் என்று ஒரு பழக்கம். இதிலெல்லாம் என்றும் எனக்கு நம்பிக்கை வரவில்லை. இதை இன்றும் கடைப் பிடிப்பதில்லை.
சிறு வயதில் அதி காலை முற்றம் கூட்டி , மஞ்சள் நீர்,

bucketpickles2_new

சாணி நீர் தெளிப்பது, புக்கை பொங்கிப் படைக்கும் போது தேவாரம் பாடுவது ஒன்றே எமது வேலையாக இருந்தது. பின்னர் வளர வளர

images (1)download (2)

ஆச்சி வீட்டுத் தொழுவத்தில் ஓடிப்போய் சாணி எடுத்து வந்து முற்றத்தில் வட்டமாய் மெழுகுவது என்றானது.

meluku edit

இன்னும் சிறிது வளர உலக்கை வைத்துக் கோலம் போடுவது,

29616_320787918022029_1021171941_n.jpkolam.jpg-dd

 

 

சூரியன் வரைவது, பொங்கல் பானை இறக்கி வைக்கும் இடத்தில் வண்ணமாய் கோலம் போடுவது என்று கற்பனை, கலைகள் வளர்ந்தன. என்ன இருந்தாலும் புது வருடமென்றால் மனதில் இந்த ஏற்பாடுகளால் மகிழ்வு பொங்கும் தான். எந்த நேரமும் ஆட்கள் வருவினமென்பதும் மகிழ்வு தான்.
மேலும் அடுத்த அங்கத்தில் தொடருவோம்.

hheee211

வேதா. இலங்காதிலகம்.
டென்மார்க்.
4-10-2015.

Sparkle_up_your_life_with_happiness_have_a_Mastiful_Dhamakedar_Diwali_pp-ll

10. தொலைத்தவை எத்தனையோ!….

untitled

கார்த்திகை விளக்கீடு.

கார்த்திகை விளக்கீடு என்றதும் நாம் வளர்ந்த காலத்து வீட்டு நினைவுகள் தான் வரும். வீட்டில் அம்மா கார்த்திகை விளக்கீடு நெருங்கும் போது சொல்லுவா அடுப்பெரிக்க

slide62

தென்னம் பாளைகளை எடுக்காதீர்கள் என்று. அவைகள் மழைக்கு நனையாதவாறு கொட்டிலின் ஓரத்தில் தொங்கும் அசைவுகளில் அடுக்கப்பட்டிருக்கும்.

கொட்டில் என்பது பல வகையில் இருக்கும். எங்களது கொட்டில் வீட்டிற்கு அருகில் நான்கு பெரிய கொன்கிரீட் தூணில், இரண்டு பெரிய அறைகள் அளவில் மிக உயரமாக அமைத்து,

imagesca79ynp3download

தென்னங்கிடுகுகளால் வேயப்பட்டது. நான்கு பக்கமும் திறந்த வெளியாகவே இருக்கும். ஒரு மூலையில் ஆடு கட்டுவோம். நடுவில் மா இடிக்க, மா வறுக்க என்று பாவிப்போம். இதை கூலிக்கு ஆட்களும் வந்து செய்வர், நாங்களும் அவசர தேவைகளிற்கும் செய்வோம்.

இன்னொரு பக்கத்தில் ஒரு இரும்புக் கட்டில் இருக்கும். அப்பா பகல் சாப்பிட்டதும்

Tamil-Daily-News-Paper_5329096318

விசிறி எடுத்து விசிறியபடி அமர்ந்து வாசிப்பார். மெத்தையும் போட்டிருக்கும். அடிக்கடி கொட்டிலின் உள்ளேயே இது இடம் மாறும். அப்பா காற்று வாங்குவதற்காகத் தன் வசதிப்படி மாற்றுவார். நாங்களும் படுத்து விளையாடுவோம்.
இந்த இரும்புக் கட்டில் மடக்கி மடிக்கக் கூடியது. இங்குள்ள சம்மர் கட்டில் போன்றது.

விளக்கீடு நாளில் பகல் நேரத்தில் தென்னம் பாளைகளை இரண்டு அங்குல அளவில் கீறிக் கிழித்து அளவாக வெட்டி, ஒரு நுனியில் பழைய துணிகனைச் சுற்றிப் பந்தமாகக் கட்டி வைப்போம். எண்ணை ஊற்றிய சட்டியுள் இவை ஊறியபடி இருக்கும்.

unnamed
மாலை இருட்டாக இவைகளைப்பற்ற வைத்து வீட்டைச் சுற்றிய வளவில் எல்லா இடமும் வைப்போம். வீட்டுப் படலை முன்பு பெரிய வாழைமரக் குற்றி ஒன்று கொண்டு வந்து நிறுத்தி,

12140660_459175247619277_1197041099213372218_n           இதில் சிரட்டை மேலே தெரிகிறது. நாங்கள் அங்கு ஒரு குழி  செய்து அதனுள் சிரட்டை வைத்து என்ணெய் துணிகள் வைத்து எரிப்போம்.
அது பெரிதாக எரியும்.

வீடடில் உள்ள பாவிக்காத அத்தனை விளக்குகளும் புளி போட்டுத் துலக்கமாக மினுக்கிப் பற்ற வைக்கப்படும்.

2012-11-26 18.17.34large_293382
ஓடி ஓடி அப்பாவுடன் வளவெல்லாம் மழை ஈரத்தில் பந்தம் நடுவது மிக ஆர்வமாக இருக்கும். பாளையின் கூர்ப் பகுதி சுலபமாக மண்ணுள்ளே இறங்கும்.
images
எமது வீட்டு வேலை முடிய ஆச்சி வீடு சென்று பார்ப்போம். வீட்டுப் படலையில் நின்று, அந்து ஒழுங்கையில் மற்றவர்கள் வீட்டுப் பந்தங்களையும் பார்ப்போம்.
பின்னர் நாம் வளர ஒரு தடவை மாமா வீட்டில் பெரிய பெட்டி நிறைய கொழும்பிலிருந்து சிட்டிகள் வரவழைத்து

oil-lamp-512

வீட்டின் மேல் சுற்றிவர சிட்டி வைக்க மாமா, மாமி ஆயத்தப் படுத்தியதும் நினைவு வருகிறது.
இப்படியாக திருக்கார்த்திகை என்றால் எனது தொலைந்து போன நினைவுகள்.

ஆக்கம் வேதா. இலங்காதிலகம்.
டென்மார்க்.
26-11-2013.

hheee211

தொலைத்தவை எத்தனையோ!…9

untitled!…9

 (நான் வலையில் ” தொலைத்தவை எத்தனையோ ” தலைப்பில்
எழுதிய 8 அங்கத்தையும்  என் பெயருடன்
பண்கொம்.நெற்  (பண்கொம்.net) எனும் இணையம் வரிசையாகப் போட்டுள்ளது.
எம்மவர் ஆக்கங்கள் என்ற தலைப்பில் போட்டுள்ளனர்.
 சமூகம்- 9  தலைப்பிலிருந்து தொடங்குகிறது. 
இவர்களிற்கு மனமார்ந்த நன்றியை இங்கு தெரிவிக்கிறேன்.
ஐரோப்பாவில் மரங்கள் பூக்கள் கொட்டைகள் என்ற தலைப்பில்
கூகிளில் தேடிய போது இந்தத் தளமும் வந்தது.
உள்ளே சென்ற போது எனது ஆக்கம் அங்கு இருப்பதைக் கண்டு கொண்டேன்.
2013ல் எடுத்துப் போட்டள்ளனர். எனக்கு ஒரு தகவல் கூடத் தராதது தான் மனவருத்தம்.
அந்த ஆக்கத்தின் பின்னூட்டத்தில் கூட அறிவித்திருக்கலாம்.
THiruddu...
http://www.panncom.net/p/4567/4567
இனி ஆக்கத்திற்கு வாருங்கள்….

பன்னவேலை என்றால்……. …..

பனையின் குருத்தோலையை வெட்டி, விசிறியாக அதை விரித்து, நடுவிலிருந்து இரண்டாகப் பிரித்து வெட்டிய பின்னர் மறுபடி அதை விசிறியாக நிழலில்

3

கட்டித் தொங்கிய படி பல நாட்கள் காய வைத்து சுருக்கிக் கட்டி வைப்பார்.  இதை சார்வோலை என்று கூறுவதுண்டு. இவற்றைத் தேவக்கேற்றபடி மெல்லிது, அகலம் என்று வார்ந்து கொள்வர். அதாவது வார்வது என்பது ஒரு அருமையான  கலை.

இனி இதில் (பனையோலையில்) பெட்டி, தட்டு, கடகம், சுளகு, நீத்துப் பெட்டி என இன்னொரன்ன பல விடயங்கள் முடைய முடியும், பின்ன முடியும். இதையே பன்ன வேலை என்போம்.

இதை ஒரு கைப்பணியாக,  ஒரு பாடமாகக் கோப்பாய் நாவலர் பாடசாலையில் எமது அப்பப்பா தொடக்கி வைத்து, பலர் பயனடைந்தனர்.

பின்னர் கந்தர் மடத்திலும் ஒரு நிலையம் திறந்து பலர் பயனடைந்தனர்.

இவற்றை நான் பழகியது 3 – 4ம் வகுப்புகளிலிருந்து. ஆரம்பத்தில் வெறும் தட்டு பின்னிப் பழகி 

__1_~1  6

பின்னர் நீத்துப் பெட்டி செய்தோம். 

Neethuppetty

இதில் புட்டு அவிக்கலாம் – மா அவிக்கலாம்.

pittu3

பின்னர் சிறு பெட்டி, பனங்கட்டிக் குட்டான் போன்றும் செய்தோம்.

   palm_sugar   __1_~1

சின்னாச்சி வாத்தியார் கைவேலைக்குத் தலைமை வகித்தார். விசாலாட்சி ஆசிரியர், மாணிக்கம் ஆசிரியர் அனைவரும் (பெண்கள்) எமக்கு வகுப்புகளின் பிரகாரம்  பாடங்கள் எடுத்தனர். இவை பாடசாலையில் நடந்தவை.

வீட்டில் பச்சை நிற தென்னை ஓலைகள்,  கன்று மரங்களில் கைக்கெட்டிய உயரத்திலிருக்கும். அதைப் பிடுங்கிக் கண்ணிற்குக் கண்ணாடி

specks 

கை மணிக்கூடு

watch

காற்றாடி –

35987_148321151845363_100000024382553_479145_8125872_n

இதைப் பல அடுக்குகளாகச் செய்தால் கற்பூரக்கட்டிகள்.

பாம்பு’

snake.

என்று தம்பி தங்கைகளுடன், அயல் வீட்டுத் நண்பர்களுடன் செய்து விளையாடியவை பசுமை நினைவுகள்.

இன்றைய பிள்ளைகளிற்கு இந்த அனுபவங்கள் இல்லாதது. பெரும் குறை தான்.

வயதாலும், இட மாற்றத்தாலும் இவைகள் இன்று தொலைத்தவை தானே!

hheee211

ஆக்கம் வேதா. இலங்காதிலகம்.
டென்மார்க்.
15-7-2013

imagesCADKKMCK

தொலைத்தவை எத்தனையோ. 8.

   8.

பனைவளவில் அப்பா உயரமான பாத்தி செய்த பின்னர் கடகம் ஒன்று கொண்டு வந்து, ” வா பனங்கொட்டைகள் பொறுக்குவோம்”.. என்று> சுற்றியுள்ள பனைகளின் கீழ் கொட்டைகளைப்

பொறுக்கிக் கடகத்தில் போட்டோம்.

படத்தில் நீங்கள் பார்க்கும் கடகம் சாதாரணமாக் வீட்டில் சபையில் உணவு பரிமாறும் போது இதில் சோறு, பப்படம் , பலகாரங்கள் வைத்துப் பரிமாறுவார்கள். பனை மட்டை நாரில் செய்த கடகத்தை, குப்பை அள்ளவோ, பனங்கொட்டை பொறுக்கவோ பாவிப்பார்கள். அப்பா கொண்டு வந்தது நாரில் பின்னிய கடகமே.

இதில் நீங்கள் பார்ப்பது பனம் பழம். இதனுள் கொட்டையே

நிலத்தில் ஊன்றப்பட்டது.

ஆச்சி அப்பு வீட்டு மாடுகளை இங்கு மேயக் கட்டினால் பனம் பழங்களைப் பிரித்து நக்கிச் சாப்பிடும். பழத்திலிருந்து வேறான கொட்டைகள் வெயிலுக்குக் காய்ந்து  கொட்டைகள் மீந்திருக்கும்.

அப்பா செய்த மண் மேட்டில் இந்தக் கொட்டைகளை ஒரு அடி இடைவெளியில் புதைப்பார். நான் பார்த்தபடி ”ஏனப்பா இது? ஏன் இப்படிச் செய்கிறீர்கள்? ” என்பேன்.

”..இவை மழை, வெயில் பட்டு முளை விட்டு வளரும். நாங்கள் இதை வேற இடத்திலும் நட முடியும். வேற ஆட்களுக்கும் கொடுக்கலாம்”.. என்பார்.

இங்கு
.

…மரம் நடும் உணர்வு,
  இயற்கை பேணல்
என்பன,

செயல்களால் பிள்ளைகளுக்குப் பெற்றோரால் ஊட்டப் படுகிறது.
இதன் பின்னர் அடிக்கடி அப்பாவோடு போய் இதைப் பார்ப்போம். சில முளை விடும். சில கொட்டைகள் பூஞ்சணம் (பூரான்)ஆகி விடும்.

பூரானைக் கோடரியால் பிளந்தால் உள்ளே சுவையான வெள்ளை நிறப் பூரான் மிக ருசியானது. வீட்டிற்கு.   வேலைக்கு வரும் ஆட்களிடம் கேட்டு வெட்டிச் சாப்பிடுவோம்.

இது மட்டுமல்ல – கிணற்றடியில் நாம் குளித்து, கழுவும் நீர் சிறிது தூரம் வாய்க்காலில் ஓடி பின்னர் பரவலாக வளவினுள் பாயும். எப்போதும் ஈரலிப்பான பகுதியாக இருக்கும்.  இங்கு காய்ந்த முழுத் தேங்காய்களை (செத்தல் தேங்காயை) குழியில் புதைப்பார். இது தனக்கு மட்டுமல்ல, கூப்பிடும் தூரத்தில் உள்ள ஆச்சி வீட்டுக் கிணற்றடியிலும் சென்று புதைப்பார்.

 தென்னங்கன்று

எப்போதும் தென்னங் கன்றுகள் தயார் நிலையில் என் தலைக்கு மேல் வளர்ந்திருக்கும். நாம் உள்ளே புகுந்து சோலை போலத் தடவுவோம். தென்னை ஓலைகளாகப் பிரியாது ஒட்டியபடி இருக்கும். மிகவும் குளிர்மையாகவும் அந்த இடம் இருக்கும்.

எப்படி இவைகளை மறப்பது!

பசும் நினைவாகப் படம் விரிகிறது எப்போதும்.

இன்று காணிகள் கைமாறி, யார் யாரோ குடியேறி, வீடுகளும் இடிந்தும், புதிதுகள் கட்டப்பட்டும்…
உண்மையில் இவை தொலைந்து போன சொர்க்கங்களன்றி வேறு என்ன!..!!!!…..

(17-10-2012 ஆனந்த விகடனின்  ”காடுகளின் காதலன்” எனும் ஆக்கமும் தீக்குச்சி பற்ற வைத்தது போல என்னுள் சுடரிட்டதன் விளைவே இந்தப்பதிவு.)

ஆக்கம் வேதா. இலங்காதிலகம்.
ஓகுஸ், டென்மார்க்.
2-11-2012.

 

தொலைத்தவை எத்தனையோ 7.

                                                                                                                   7.

வளவு, நிலம் என்று அன்று வாழ்ந்த வாழ்வு இன்று எப்படியெல்லாம் மாறிவிட்டது. தாய் நிலத்தில் வாழ்ந்த வாழ்வைக் கனவிலே தான் காண முடிகிறது. (போகலாமே, பார்க்கலாமே என்கிறீர்களா!)

அங்கு வாழ்நிலையே மாறிவிட்டது.

கணனியில் பல படங்களைப் பார்க்கும் போது நினைவு பொங்கியெழுகிறது. ஏக்கம் பெருகுகிறது.

சமீபத்தில் இலுப்பம் பூவைப்பார்த்தேன். எத்தனை நினைவுகள்!….

நான் வாழ்ந்த வீட்டின் முன்புறத்தில் பக்கமாக பெரிய வளவு. அதில் பெரிய இலுப்பை மரங்கள் 2ம், சிறியதாக வேறும் இருந்தது.

இதில் பூக்கள் பூத்து விழும் போது, நிலத்தில் முத்து சிதறியதான அழகு.

கொட்டிக் கிடக்கும் அதனழகைப் பூரணமாக ரசிப்பதற்காகவே தம்பி தங்கைகளுடன் சேர்ந்து மரத்தின் கீழே சருகுகளைக் கூட்டி, கற்களைப் பொறுக்கி, பெரிய புற்களை வெட்டி, அழகாக்கி மாலையில் எதிரே அமர்ந்து ரசிப்போம். அதிகாலையிலும் பார்க்கும் போது மனமகிழ்வாக இருக்கும். நாமாக முன்னெடுக்கும் இந்த வேலைகளிற்கு அப்பா மறைமுகமாக ஆதரவு தருவார்.

உரித்துச் செதுக்கிய குட்டிக்குட்டித் (மினி மினித்) தேங்காய் –  முடியோடு இருப்பது போன்ற தோற்றம் கொண்டது இலுப்பைப் பூ.

இது மட்டுமா! இன்னம் பல….

இரவில் இலுப்பைப் பழம் பழுக்கும் காலங்களில்

இலுப்பை-காய்-thamil.co_.uk_

வெளவால்களின் கூச்சல் நிறையக் கேட்கும். தெரிந்த. சொந்தக் காரர் வெளவால் இறைச்சிக்காக இதை இரவில் சுடுவார்கள். பின்பு காலையில் நாங்கள் கீழே கிடக்கும் வெளவாலைப் பார்த்து ஆச்சரியப் படுவோம். யாரோ சுட்டிருப்பார்கள் என்று ஊகித்து இன்னார் இன்னார் என எங்களுக்குள் பேசுவோம். பின்பு நேரம் சிறிது செல்ல ”அண்ணை நாங்கள் தான் சுட்டோம் ” என்று கேட்டு எடுத்துச் செல்வார்கள்.
இது தவிர வெளவால்களால் தானென்று நினைக்கிறேன் ஓக்கிட்  பூக்கன்றுகள் இலுப்பை மரத்தில் ஒட்டி வளரும்.

bulbophyllum_night_flower_003orchidcutout

முன் வீட்டு டாக்டர் அருட்பிரகாசத்தின் சொந்தக்காரர்கள் வந்து எம்மிடம் கேட்டு கொக்கைத் தடியால் பிடுங்கிச் செல்வார்கள்.

vavvaal

(வெளவால் )
அவர்களிற்கு ஓம் சொல்லிப் பிடுங்கிச் செல்வது மன மகிழ்வாக இருக்கும். அடுத்து

அப்பா மண்வெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு ”..பேபி (baby – my village name)வருகிறாயா கொச்சாட்டிக்கு? (பனை வளவிற்கு)” என்று கூப்பிட்டதும், அப்பாவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு நடப்பேன். ( எனக்கு 8 வயதிற்குள் தானிருக்கும்.)
”…ஏனப்பா?…” என்று கேட்டபடி போவேன்.
”…வாவேன்…” என்றபடி கூட்டிப் போவார்..

அங்கு போனதும் என்னை மறந்து புல்லுப் பூக்களை நான் பிடுங்கிச் சேகரிப்பேன். கரடு முரடற்ற, வழவழப்பான கற்களைச் சேர்த்துப் பொறுக்குவேன். ( அவை கொக்கான் வெட்டவும், வேறு விளையாட்டிற்கும் உதவும்).

இப்படி என்னை மறந்து நான் உலாவ மறு பக்கம் அப்பா இரட்டைக் கட்டில் போட்டது போல ஈரமண்ணை சேர்த்து அணைத்து  உயரமான பாத்தி ஒன்று செய்திட்டார்.

எப்படி இப்படி அப்பாவால் முடிகிறது! என என்னுள் நான் ஆச்சரியப்பட்டேன்.

அப்பா மெலிந்த தேக வாகு கொண்டவர்.

சில வேளைகளில் தான் அப்பா இப்படிச் செய்வார். 
மற்றும் வேளைகளில் சின்னப் பொடி வந்து கூலிக்குச் செய்து தரும். அப்போதும் சின்னப் பொடிக்கு தேனீர் கொடுக்க என்று நானும் வீட்டுப் பெரியவர்களுடன் கூடச் சென்று செய்யும் வேலைகளைப் பார்ப்பதுண்டு.

மிகுதியை  மறு அங்கத்தில் பார்ப்போம்.

ஆக்கம் வேதா. இலங்காதிலகம்.
ஓகுஸ், டென்மார்க்.
19-10-2012.

தொலைத்தவை எத்தனையோ. 6

  6

ஒவ்வொருவரும் தமது ஆரம்ப, அரிச்சுவடி ஆசிரியர்களைப் பற்றி விரிவாகக் கூறும் போதும், அவர்கள் பாசம், நேசம் என்று  விமரிசிக்கும் போதும் நான் ஏக்கமடைவேன், கவலையடைவேன்.

ஆறுமுக நாவலர் ஆரம்பித்த பாடசாலை அது. அன்று சுண்ணாம்பு, சீமெந்துச் சுவராலான கட்டிடம். கிடுகு ஓலையால் வேயப்பட்ட கூரையும் கொண்டது. நிலம் மண்ணாலானது. நாங்கள் இருந்து படித்தது வாங்கும் மேசையும் தான். சிலேட் இல்லாதவர்கள் மண்ணை அள்ளி மேசையில் போட்டு ‘அ’ னா எழுத வேண்டும்.

இன்று மகிந்த ராஐபக்ச வந்து சமீபத்தில் திறந்து வைத்த புதுக் கட்டிடத்தோடு கொண்ட பாடசாலை. பழைய கட்டிடம் இருக்கிறதோ தெரியாது. (ஆனால் சுவாமிநாதர் மண்டபம் இருக்கிறதாம்.)

ஐந்து வயதில் பாடசாலையில் அரிவரி வகுப்பில் சேர்ப்பார்கள். எங்கள் பெரியம்மா எங்களைச் (பெரியப்பா வீட்டுப் பிள்ளைகளையும் சேர்த்து) சேர்க்கும் போது  எனக்கு 4 வயதை ஐந்து என்று கூறிச் சேர்த்தார்கள். சேர்த்த பின்பு தங்கள் வீட்டில் வந்து இதைக் கூறிப் பெரியம்மா சிரித்தார்கள். ( அது வேறு விடயம்)

எனது அரிவரி வகுப்பு வாத்தியார் ஊர்ப் பெண்மணி, நன்கு தெரிந்தவர் தான். அவரை நினைத்தால்….

”…ஏய்! இங்கே வா!…உனக்கு எத்தனை தரம் கூறுவது?
    நீ  என்ன செய்கிறாய்?…..”

போன்ற ஒருமை வார்த்தைகளே நினைவிற்கு வரும்.
இதில் தவறில்லை, நல்ல தமிழ் தானே  என்கிறீர்களா?….. சரி தான்.

நாங்கள் பிறந்ததிலிருந்து வாருங்கள், போங்கள், நீங்கள், நாங்கள் என்று மரியாதையாகப் பேசிப் பழகினோம். தெருவில் போகும் தெரியாதவர்களையும் அப்படித் தான் அழைத்துப் பேசுவோம். நாம் அப்படிப் பேசினால் அவர்கள் எம்மை ஒருமாதிரிப் பார்ப்பார்கள், அது வேறு விடயம்.

இங்கு பாடசாலையில் அரிவரி வாத்தியார் இப்படிப் பேசியதே ஒரு வெறுப்புப் போல தெரிந்தது. எனக்குப் பிடிக்கவே இல்லை.
நீ என்ன செய்கிறாய் என்று என்னைக் கேட்டால் இவ என்ன என்னை நீ என்கிறா என்பது போல பார்ப்பேன். இப்போ நினைத்தாலும் அது தான் நினைவில் வருகிறது. (நீ, வா, போ என்பது தான்.).

நெருக்கமான ஒரு தொடர்பு இருந்ததாக சிறிதும் நினைவே இல்லை.

ஒரு நாள் பாடசாலையில் அழுதபடி நின்றேன். அப்பப்பா(முருகேசு சுவாமிநாதர்) பாடசாலை நிர்வாகி (மானேஐர்) என்பதால் 10மணியளவில் மேற்பார்வைக்காக வந்து காரியாலய (பெரிய வாத்தியார்) அறையில் கையெழுத்துகள் இடுவார்.

பின்பு வகுப்பறைகளைச் சுற்றிப் பார்க்க வரும் போது நான் அழுதபடி நின்றதைக் கண்டார். ஏன் அழுகிறா என்ற போது ” என்னவோ தெரியாது அழுதபடி இருக்கிறா” என்றார் வாத்தியார். ”நான் கூட்டிப் போகிறேன்”  என்று கை பிடித்துக் கூட்டி வந்தார் வீட்டிற்கு.

அப்பப்பா (கண்ணாடியப்பா) கை பிடித்துத் தெருவிலே துள்ளித் துள்ளி நடந்து வந்ததும், என் அழுகை போன இடம் தெரியாததும் இப்போதும் நினைவில் உள்ளது. அப்போது நாலு, நாலரை வயதிருக்கும்.

இன்று அதே போல நான் பிள்ளைகளோடு 14 வருடங்கள் வேலை செய்தேன். அவர்களை ஆதரவாக அணைப்பதும், மடியில் இருத்தி பேசுவதும் என்று எவ்வளவு இனிமையான அனுபவங்கள்.

எதை நான் அன்று இழந்தேனோ அதை இங்கு அவர்களிற்கு அள்ளி அள்ளிக் கொடுத்தேன் ஆசை தீர.

தொலைத்தவை தான்.

காரை பெயர்ந்த நாவலர் கட்டிடச் சிறு பகுதி காண்கிறீர்கள்.

ஓட்டுக் கூரையிருக்கிறது, முன்பு கிடுகு ஓலை வேய்ந்திருந்தது. இது பக்கத் தோற்றம். பின்னர் கட்டப்பட்ட நாவலர் சிலை இது.

 

ஆக்கம் வேதா. இலங்காதிலகம்.
ஓகுஸ், டென்மார்க்.
16-2.2012.

In Anthimaalai web site:-      http://anthimaalai.blogspot.com/2012/02/6_17.html

 

                             

 

5. தொலைத்தவை எத்தனையோ!

தொலைத்தவை எத்தனையோ – 5

(இது ஒரு தொடர் பதிவு. )

 இது எனது 670 வது பதிவு.

திறமையறிந்து கதாநாயகன் வேடம் தரப்பட்டதை என் குழந்தை மனம் அறியவில்லை.
இங்கும் அவர்கள் (குவீனி- தாமரை) இணை பிரியாத நண்பர்கள் தானா? நான் தனியாகக் கோவலனா!… என்று என் மனம் இரகசியமாக விசும்பியது, புழுங்கியது. (நான் மௌனமாகத் திரிந்தாலும் அவர்கள் என்னை ஒதுக்கியது என் மனதை வெகுவாகப் புண்ணாக்கியுள்ளது – என்பது இப்போது புரிகிறது)


ஒத்திகைகள் நன்கு நடந்தது. எமது வரிகள் எல்லாம் மனப்பாடமும் செய்தாகிவிட்டது. சிவராத்திரிக்கு இன்னும் இரண்டு நாட்கள் இருக்கும் போது, நான் நாடகத்தில் பங்கு பெறமாட்டேன் என்று மறுக்கத் தொடங்கினேன்.


ஆசிரியை, அவரது தங்கை, பக்கத்து வீட்டு அண்ணை (அவரும் நித்திரை விழிக்க வர இருந்தவர். கெந்திப் பிடித்து விளையாடும் போது சூரப்புலியாகக் கெந்துவார். நீண்ட கால்கள்) எல்லோரும் ” ஏன் என்ன காரணம்?” என்று தூண்டித் துருவி கேட்டனர். நான் பயங்கர மௌனம். முடியாது முடியாது தான் பதில்.

ஆசிரியரின் தங்கை கேட்டா ” உமக்கு நல்ல பாத்திரம் தானே தந்துள்ளோம்” என்று. வரமாட்டேன் வரவில்லை என்பது தான் என் பதில். தாமரையின் அக்கா சுகி தான் தாமரைக்கு நடனம் பழக்கியது. அவ கூட தனது திறமையைக் காட்ட முடியவில்லையே என்ற ஆதங்கத்தில் ” ஏனாம் பேபி வரமாட்டுதாம்? என்ன காரணம்?;” என்றாவாம்.


சிவராத்திரியும் முடிந்தது.
நித்திரை விழித்தார்களாம், நான் போகவில்லை. நாடகம் நடந்திருக்குமோ என்ற சந்தேகத்தில், (அண்ணனிடம்) நடக்கவில்லையா என்று விசாரித்தேன். ” பேபி முடியாது என்று விட்டதே” அதனால் நாடகம் நடக்கவில்லை என்று பக்கத்து வீட்டு அண்ணை கூறினார். அதைப் பற்றி எனக்கு சாதக, பாதக சிந்தனையே தோன்றவில்லை. செய்தியாகக் கேட்டது போல இருந்தது.
அவ்வளவு தான். இது என் மனக் கணனியில் ஒரு மறந்த சொத்தாகிவிட்டது.

பின்பு ஒரு காலத்தில் இவைகளை எண்ணிய போது ஏன் இப்படி நடந்தேன் என்றால்
என் சின்ன மனம் அவர்களை, கத்தியின்றி, இரத்தமின்றிப் பழி வாங்கியுள்ளது. யாருமே எனக்கு எதுவுமே சொல்லித் தரவில்லை இது நானாக எடுத்த செயல். யாருடனும் எதுவும் பேசாது மௌனமாக நடத்திய போர். இது வீட்டாருக்கும் தெரிய வரவில்லை. நான் கூறவும் இல்லை. என்னுள் இருந்தவை, இன்று எழுத்தில்.

பாருங்களேன் மனம்!…..அது கண்ணாடி! ..கீறலும், நொறுங்குதலும்!… செயல் தாக்கமும் பிரதி நடவடிக்கையும்!…எத்தனை விசித்திரமானது! எப்படி இயங்குகிறது…..யாருக்குமே… தெரியாது… இது சரியா..பிழையா..எப்படி நடந்தது என்று…..


இன்று வரை இரண்டிற்கு மேற்பட்ட பிள்ளைகள் இருந்தால் நானறிந்த வரை மிகக் கவனமாக அவர்கள் மனதைக் கையாளுகிறேன். பிள்ளைகளை ஒதுக்குதல், வேற்றுமை காட்டுதல் என்பது மாபெரும் கொடுமை என்பதற்கு இது நல்ல உதாரண அனுபவம்.

வன்முறைகள் உலகில் மலிவதற்கும் நல்ல அடிப்படைக் காரணங்கள் உண்டு. காரணங்களைத் தேடிக் களையாது தண்டனையை நிறைவேற்றவே உலகு துடிக்கிறது.

எனது தமிழ் இந்தளவு வளர்ந்ததற்கு பாக்கியம் ஆசிரியர் அடிப்படைக் காரணமாகிறார். பிழை விட்டால் குட்டு, பென்சிலோடு காதைப் பிடித்து பல்லைக் கடித்தபடி திருகுவார். அழுததும் உண்டு.

ஒரு தடவை ஐந்தாம் வகுப்பில் உங்களுக்கு என்ன மிருகமாகப் பிறக்க ஆசை என்று முழு வகுப்பையும் கேட்டார். திகைப்பு! என்ன பதில் கூறுவது!…மிருகங்களின் ராஜா சிங்கம், எனக்கு சிங்கமாகப் பிறக்க பிடிக்கும் என்றேன். ஏன் இப்படிக் கூறினேன்! எனக்கே ஆச்சரியமாக உள்ளது. இன்று கேட்டால் சிங்கம் பற்றிய எந்த எண்ணமும் ஆர்வமுமே இல்லை. மானாகப் பிறக்க ஆசை என்பேன், மான் அழகு என்பதால்.

அக் காலத்தில் வகுப்பில் நான் தான் முதல், இக்காலத்தில் தான் ஸ்கொலசிப் பரீட்சையிலும் சித்தி பெற்றதும், ஸ்ரான்லிக் கல்லூரிக்கு ஆறாம் வகுப்பிற்கு மாறியதும்.

முதுமை வந்து பாக்கியம் ஆசிரியர் காலமாகி விட்டார். நான் மூன்று நூல்கள் செய்தும் அவரிடம் ஒரு முன்னுரை பெற முடியவில்லை என்பது எனக்குப் பெரிய குறை தான்.

தாமரை – செல் விழுந்து இறந்து விட்டார். குவீனிக்கு நல்ல வாழ்வு இல்லை, பிள்ளைகள் இல்லை, உறவுகளோடு வாழ்கிறார். (இவர்கள் பெயரை மாற்றியுள்ளேன். இவர்கள் உறவு எப்போதுமே என்னுடன் இப்படித் தான்.)

படிக்கப் போனவீடு ஊரில் கல் வீடாகிக் காட்சி மாறிவிட்டது.  அன்று போல எதுவுமே இல்லை.

அம்மா, அப்பா, சகோதரர்களோடு வாழ்ந்த வாழ்வு, அத்தனையும், அத்தனையும்…

தொலைத்தவை எத்தனையோ!…..

துன்ப அகராதி துடைத்தழிக்க
நண்பனாக்கிய அழகுத் தமிழ்.

என்னைக் கவலைகள் தின்னத்தகாதென
கன்னற் தமிழைச் சரணடைந்தேன்.

 

ஆக்கம் வேதா. இலங்காதிலகம்.
ஓகுஸ், டென்மார்க்.
5-1.2012.

In Anthimaalai web site;-   http://anthimaalai.blogspot.com/2012/01/5_23.html

                                

 

4. தொலைத்தவை எத்தனையோ!

– 4

(இது ஒரு தொடர் இடுகை)

அப்போது எனக்கு எட்டரை- ஒன்பது வயதிருக்கும்.
நாவலர் பாடசாலையில் ஐந்தாம் வகுப்பு படித்தேன். பாடசாலை ஓரு மணியளவில் விடும். வீடு வந்து ஆடை மாற்றி உணவு உண்ட பின் ஒரு ஆயிரம் மீட்டருக்கு உள்ளாக இருக்கும் பாக்கியம் ஆசிரியை வீட்டிற்கு, தம்பி, தங்கைகளுடன் படிக்கப் போவோம்.

நாங்கள், பெரியப்பா வீட்டுப் பிள்ளைகள், இன்னும் பாக்கியம் ஆசிரியையின்  பக்கத்து வீட்டுப் பிள்ளைகள் என்று, வயது, வகுப்பிற்கு ஏற்றபடி சேர்ந்து படிப்போம். பாக்கியம் ஆசிரியை எமது நாவலர் பாடசாலையில் ஆசிரியை, எமக்கு உறவினரும் கூட.

(Photo:- Nanry my brother satha.)

(Photo:- Nanry    கோப்பாய் குட்டி திவியன்)

 பாடசாலைக்குரிய வீட்டு வேலைகள், வேறாகவும் படிப்போம். விளையாடுவோம். மாலை ஐந்து, ஆறு மணி வரை நின்று வீடு வருவோம்.

நானும் குவீனும், தாமரையும் ஒன்றாகப் படிப்போம். படிக்கும் நேரம் தவிர எப்போதும் குவீனும், தாமரையும் சேர்ந்து குசுகுசுப்பார்கள். சேர்ந்து விளையாடுவார்கள்.  ஏனோ என்னை ஒதுக்கி விடுவார்கள். (நான் அவர்களிலும்  ஒரு வயது சிறியவள்.)

 

நான் போராடும் குணம் கொண்டவளில்லை. என் பாட்டில் சுற்றியுள்ள மல்லிகைப் பந்தலை,  முற்றத்துப் பூக்கன்றுகளை ரசிப்பேன். மற்ற பிள்ளைகளுடன் பாக்கியம் ஆசிரியை வீட்டுக் கோழிக் குஞ்சுகள் நிறமடித்திருப்பதை ரசித்து பருந்து தூக்க வர, கூச்சலிட்டு விரட்டுவோம். அடி பெருத்த தென்னை மரங்களில் ஏறி விளையாடுவோம். இப்படிப் பொழுது போகும்.

பாக்கியம் ஆசிரியையும், அவரது தங்கையும் இதைக் கவனித்து, சேர்ந்து படிப்பவர்கள் சேர்ந்து விளையாடவும் வேண்டும் என்று, குவீனையும், தாமரையையும் நன்கு ஏசினார்கள் ” நீங்கள் இப்படி பேபியை ஒதுக்கக் கூடாது” என்று.  (எனது வீட்டுப் பெயர், பிறந்ததிலிருந்து பெற்றவர், ஊரார் அறிந்திருப்பது Baby  தான்.)

எனக்கு அது மகிழ்வாக இருந்தது. மாற்றம் வருமென எதிர்பார்த்தேன், காத்திருந்தேன். ஆனால் அது தொடர் கதையாகவே இருந்தது. இதை வேறு யாரிடமும் நான் முறைப்பாடு செய்யவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் அம்மாவிடம் இலேசாகக் கூறியிருப்பேன்.  அம்மா,அப்பா ” சமாளித்து நட!”  என்றிருப்பார்கள். (இது எனக்குச் சரியாக நினைவில்லை)

ஒரு சிவராத்திரி வந்தது. அதற்கு நித்திரை விழிப்பது சிவ புண்ணியம் என்பர். அங்கு வரும் பிள்ளைகள் நாங்கள் அதைக் குதூகலமாகக் களிக்க, பாட்டு நாடகம் என்று தயாரிக்கப் பட்டது.
பாக்கியம் ஆசிரியை கோவலன் கண்ணகி நாடகம் போட எங்களைத் தயாரித்தார். எனக்கு கோவலன் வேடம் தரப்பட்டது.

தாமரை மாதவியாக (சபையில் நடனமாட வேண்டும்). குவீனி மாதவிக்கு சாமரம் வீசும் சேடிப் பெண்ணாக. (அவரவர் தரமறிந்து வேடங்கள் தரப்பட்டுள்ளதை என் குழந்தை மனம் அறியவில்லைப் போலும்.)

மிகுதி அடுத்த அங்கத்தில் தொடரும்)

ஆக்கம் வேதா. இலங்காதிலகம்
ஓகுஸ், டென்மார்க்.
28-12-20011

                                        

 
 

 

 

3. தொலைத்தவை எத்தனையோ.

தொலைந்தவை எத்தனையோ!

பகுதி. 3

கூப்பிடு தூரத்தில் தான் எனது தந்தையின் தாய் தந்தையர், கண்ணாடியப்பா – ஆச்சி, என் மாமிமார்  சித்தப்பா பெரியப்பாவை வாழ்ந்தோம்.

மாமிமார் (கடந்த முறை பகுதி 2ல் படங்கள் போட்டிருந்தேன்.) சங்கீதம் படித்தனர். சங்கீதப் பரீட்சையெல்லாம் எழுதினார்கள். பரீட்சை பற்றி கிறேட் வன், ரூ (grade one two) என்று அவர்கள் பேசியது என் காதில் விழுந்துள்ளது. நான் சிறு பிள்ளை (5, 6 வயதிருக்கும்.) அதன் விவரங்கள் புரியவில்லை.

இவர்கள் அரசகுமாரிகள் போலத்தான் வாழ்ந்தார்கள்

சாம்பசிவம் வாத்தியார் என்பவர் சனிக்கிழமைகளில் சைக்கிளில் வீட்டிற்கு வந்து சஙகீதம் சொல்லித் தருவார். என்ன வேலையிருந்தாலும், அம்மா கூப்பிட்டாலும் கேட்காமல் சனிக்கிழமையானால் மாமி வீட்டிற்கு ஓடி விடுவேன். ஒரே வீட்டையே ஆச்சி வீடு, அப்பு வீடு, மாமி வீடு என்று நினைத்த நேரம் நினைத்த மாதிரி பேசுவோம்,

வாத்தியார் வர மாமிமார் வெளி விறாந்தையில் உயரமான திண்ணையில் பாய் கொண்டு வந்து விரிப்பார்கள். பாயின் ஒரு நுனியில் வாத்தியார் இருப்பார். மறு நுனியில் இரண்டு மாமிமாரும் சப்பாணி கொட்டி இருப்பினம். மாமியின் ஆர்மோனியப் பெட்டியுடன் தான் வகுப்பு நடக்கும். நான் மிகச் சிறு பிள்ளை,  ஒரு ஓரமாகச் சப்பாணி கொட்டி முழுப்பாடமும் இமை வெட்டாது கேட்டு ரசிப்பேன்.

(google photo)

வெள்ளிக் கிழமை இருட்டிய மாலை நேரங்களில் ”வா! பேபி! (baby) தேவாரம் படிப்போம்!” என்று மாமி வீட்டில் வந்து தன் வீட்டிற்குக் கூட்டிப் போவா. மாமி ஆர்மோனியம் வாசிக்க நாமிருவரும் மாமியோடு பாடுவோம். சிலவேளைகளில் என் தம்பி, தங்கைகளும் என்னோடு வருவார்கள். மாமி எழுந்து போக நாங்களும் ஆர்மோனியம் வாசிப்போம். இப்படியே என் உடம்பில் இசை ஊறியது.
நாவலர் பாடசாலையிலும் மங்களேஸ்வரி ஆசிரியர் சங்கீத ஆசிரியையாக இருந்தார். அங்கு படித்தவை மிக பயனள்ளவை மறக்க முடியாதவை.

நான் 5ம் வகுப்பில் (9 வயது) ஸ்கொலர்சிப் சோதனையில் சித்தியடைந்த போது (தந்தையார் என்ன வேலை என்றால் எப்போதுமே அப்பா கமக்காரன் என்றே போடுவார். (ஆட்கள் தான் வயல் செய்வது.) எங்களையும் போடச் சொல்லுவார். அதனால் எனக்கு ஸ்கொலர்சிப் பரீட்சை எழுத முடிந்தது. ஏனப்பா இப்படி செய்கிறீர்கள் என்று அப்பாவோடு வாதாடியது ஒரு புறமான கதை. தான் ஒரு கமக்காரன் என்று கூறுவதை அவர் பெருமையாகக் கருதினார்.)

10வயதில் ஸரான்லிக் கல்லுரியில் விடுதியில் இருந்து படித்தேன்.

எல்லாப் பாடங்களுடன் சங்கீதம், நடனமும் பாடங்களாக இருந்தது.
நடனத்திற்கு பிரபல நடன ஆசிரியர் கொக்குவில் சுப்பையா ஆசிரியர். சங்கீத ஆசிரியர் பெயர் நினைவில் இல்லை (சுப்பிரமணியமோ..என்னமோ). நடனம் கும்பலோடு கோவிந்தாவாக பழக்குவார். பாடசாலையில் விழாக்களின் போது பிரபலங்களுக்கு பயிற்சிகளே பெரும்பாலும் நடக்கும். நாங்கள் அமர்ந்து பார்த்து ரசிப்போம்.

சங்கீதமும் தவணைப் பரீட்சை நடக்கும்.

இப்படி ஒரு தடவை பரீட்சையின் போது எல்லோரும் தனித்தனியாகப் பாடினோம். புள்ளிகள் வழங்கினார்கள். எனது முறை வந்த போது

” எழுந்தாளே பூங்கோதை,

தீயிலிருந்து எழுந்தாளே சீதை…” எனும் கீர்த்தனம் பாடினேன்.

எனக்கே கூடிய புள்ளி கிடைத்தது. நான் நன்கு பாடியது, கூடிய புள்ளி எடுத்தது சங்கீத, நடன வாத்திமாருக்கு ஒரே ஆச்சரியம்! இந்தப் பாடலை அவர்கள் சொல்லித் தரவும் இல்லை. பின்பு கேட்டார்கள் ” எங்கு வேதா இந்தப் பாடலைப் பழகினீர்?” என்று.
அத்தனையும் என் மாமிமார் வகுப்பில் கேட்டது என்று கூறினேன்.

இசையில் எனக்கு இவ்வளவு ஆர்வம் வந்ததற்கு இந்தச் சிறு வயது அனுபவமும் ஒரு காரணமுமாகும்.

இந்திய இசை விழாக்களிற்கு எனது ஒரு சித்தப்பா திருமணம் புரியும் வரை வருடந் தோறும் செல்வார். வந்து கதை கதையாகக் கூறுவார். இந்தச் சித்தப்பா நாவலர் பாடசாலையில் பயிற்றப் பட்ட ஆசிரியராகிப் பின் பாடசாலை அதிபரும் ஆகி ஓய்வு பெற்றார்.

சுவாமிநாதர் கனகசபை ஆகிய இவரை படத்தில் காண்கிறீர்கள்.

73_big-1

இன்று கனடாவில் வசித்தார் – காலமாகிவிட்டார்.
எனது அப்பாவும் சித்தப்பா கனகசபையும் தமது காணிகளைக் கொடுத்து கோப்பாய் பொலிஸ் நிலையக் கட்டிடம் கட்டி சேர் ஜோன் கொத்தலாவலை வந்து திறந்த படம் இது.( இது தனிக் கதை).

பெரிய மாமி காலமாகிவிட்டார். சின்ன மாமி சுகயீகமாகி கனடாவில் வசிக்கிறார் .

அந்த இனிய காலங்கள் என் வாழ்விற்கு இனிப்பூட்டிய காலம்.
என் வளர்ச்சிக்கு வேலியான காலம்.
பாசம், நேசமான இனித் திரும்பி வராத காலம்.
அப்படியே காலமும் நாமும் இருந்திருக்கக் கூடதோ என்று ஏங்கும் காலம்.
இவை தொலைத்த காலங்கள் தானே!

அது ஒரு நிலாக் காலம்!
அது ஒரு கனாக் காலம்!
புது தேன் சிந்திய காலம்!

ஆக்கம் வேதா. இலங்காதிலகம்.
ஓகுஸ், டென்மார்க்.
7-12-2011

In Anthimaalai web site:-      http://anthimaalai.blogspot.com/2011/12/3.html

                            

Previous Older Entries